Tadeusz Lewicki (orientalista)
„`html
Tadeusz Lewicki – Wybitny Orientalista
Tadeusz Lewicki, urodzony 29 stycznia 1906 roku we Lwowie, to postać, która na stałe wpisała się w historię polskiej orientalistyki oraz badań nad kulturą i historią krajów arabskich. Zmarł 22 listopada 1992 roku w Krakowie, pozostawiając po sobie ogromne osiągnięcia naukowe i edukacyjne. Był profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz członkiem Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności. Jego prace badawcze skupiały się głównie na źródłach orientalnych dotyczących historii Afryki Północnej oraz Słowiańszczyzny, w tym na piśmiennictwie sekt muzułmańskich.
Wczesne życie i edukacja
Tadeusz Lewicki był synem prawnika Tadeusza oraz Heleny z Ostrowskich. Już w młodym wieku zaangażował się w walkę o niepodległość Polski, dołączając do lwowskich Orląt, które broniły Lwowa przed Ukraińcami. Po ukończeniu VIII Gimnazjum Realnego im. Kazimierza Wielkiego, w 1925 roku rozpoczął studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Początkowo kształcił się w zakresie prawa, jednak w 1928 roku udał się do Paryża, gdzie postanowił skupić się na naukach politycznych oraz językach wschodnich.
Podczas swojej podróży do Algierii, Lewicki zetknął się z kulturą arabską, co skłoniło go do zmiany kierunku studiów na orientalistykę. Po powrocie do Lwowa rozpoczął współpracę z uznanym arabistą Zygmuntem Smogorzewskim, który był jego mentorem. Dodatkowo uczył się języków semickich pod kierunkiem ks. profesora Aleksego Klawka na Wydziale Teologicznym.
Kariera akademicka i badania terenowe
W 1931 roku Lewicki obronił pracę doktorską z zakresu historii Afryki Północnej we wczesnym średniowieczu. Po śmierci Smogorzewskiego i likwidacji Katedry Orientalistyki, jego kariera mogła się rozwijać dzięki profesorowi Konstantemu Chylińskiemu, który zaprosił go do pracy w Katedrze Historii Starożytnej. Dzięki stypendium francuskiemu spędził dwa lata na Sorbonie i Collège de France, gdzie pogłębił swoją wiedzę i umiejętności.
Po powrocie do Polski przed wybuchem II wojny światowej Lewicki kontynuował pracę jako asystent na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jego działalność naukowa obejmowała badania terenowe w różnych krajach afrykańskich, takich jak Algieria, Mauretania, Senegal, Kamerun czy Tanzania. Te doświadczenia miały kluczowe znaczenie dla jego późniejszych badań nad kulturą i historią tych regionów.
II wojna światowa i działalność konspiracyjna
W czasie II wojny światowej Tadeusz Lewicki walczył w Armii Krajowej, angażując się w działania partyzanckie na Zamojszczyźnie. Był redaktorem gazetki „Echa Leśne” oraz dowódcą plutonu przeciwpancernego podczas powstania warszawskiego, gdzie operował pod pseudonimami „Rogala” i „Tadeusz”. Po zakończeniu wojny został jeńcem w oflagu Murnau, a po wyzwoleniu służył w 2 Korpusie Polskim, z którym ewakuował się do Anglii.
Powrót do Polski i dalsza kariera akademicka
Po wojnie Lewicki osiedlił się w Krakowie. W latach 1946-1948 pracował w Polskiej Akademii Umiejętności, a następnie przez niemal trzy dekady był związany z Uni
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).