Karen Horney
Karen Horney – pionierka psychologii i psychoanalizy
Karen Horney, urodzona 16 września 1885 roku w Eilbek pod Hamburgiem, była niemiecką psychoanalityczką oraz psychiatrą, która miała znaczący wpływ na rozwój psychologii w XX wieku. Jako jedna z najważniejszych postaci w neopsychoanalizie, Horney przyczyniła się do przekształcenia i wzbogacenia koncepcji psychodynamicznych, które wcześniej były dominowane przez myśli Freuda. Jej prace są nadal aktualne i inspirują wielu terapeutów oraz badaczy.
Wczesne życie i edukacja
Karen była córką Bernda Henrika Wackelsa Danielsena, kapitana morskiego norweskiego pochodzenia, oraz jego drugiej żony Clothile Marie Danielsen. Wychowywała się w trudnym środowisku rodzinnym, gdzie jej ojciec był surowym autorytetem, a matka postępową kobietą. Małżeństwo rodziców nie było harmonijne, co wpłynęło na psychikę młodej Karen. Wspomnienia z dzieciństwa były pełne sprzeczności – z jednej strony podziwiała swojego ojca, z drugiej zaś odczuwała strach przed jego autorytarnością. Taki kontekst rodzinny z pewnością przyczynił się do późniejszego zainteresowania Horney zagadnieniami psychologicznymi i relacjami międzyludzkimi.
W wieku czternastu lat Karen zaczęła rozważać karierę medyczną, co zostało wspierane przez jej matkę. Po rozpoczęciu studiów medycznych w 1906 roku we Freiburgu, a następnie na Uniwersytecie Berlińskim, Horney zakończyła naukę w 1913 roku, uzyskując specjalizację w psychiatrii. Już w trakcie studiów poznała Oskara Horneya, którego poślubiła w 1909 roku. Para doczekała się trzech córek: Brigitte, Marianne i Renate. Jednakże małżeństwo Karen nie okazało się szczęśliwe – stres związany z macierzyństwem i pracą naukową doprowadził ją do depresji.
Droga do psychoanalizy
Po śmierci matki w 1911 roku Karen Horney rozpoczęła terapię psychoanalityczną pod okiem znanych analityków – Karla Abrahama i Hannsa Sachsa. Mimo że doświadczenia te były dla niej rozczarowujące, Horney postanowiła zaufać psychoanalizie i w 1919 roku sama zaczęła praktykować jako terapeuta. Jej zaangażowanie w Berlinie trwało do 1932 roku, kiedy to na zaproszenie Franza Alexandra przeniosła się do Stanów Zjednoczonych.
Horney zdecydowała się na emigrację z obawy przed rosnącym wpływem nazizmu w Niemczech oraz chęcią znalezienia bardziej otwartej atmosfery akademickiej. W Chicago nawiązała współpracę z tamtejszym Instytutem Psychoanalitycznym oraz odnowiła znajomość z Erikiem Frommem, co zaowocowało romantyczną relacją. Po pewnym czasie przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie kontynuowała pracę jako wykładowczyni i terapeuta oraz zakładała nowe instytucje psychoanalityczne.
Poglądy i koncepcje psychologiczne
W swojej pracy Karen Horney dostarcza nowatorskich spojrzeń na przyczyny nerwic oraz mechanizmy obronne jednostki. Uznawała, że podstawą nerwicy są nierozwiązane wewnętrzne konflikty, które nie są jedynie efektem biologicznych popędów, jak twierdził Freud. Zamiast tego Horney wskazywała na emocjonalne wyizolowanie oraz brak bezpieczeństwa jako fundamentalne przyczyny problemów psychicznych.
Według Horney, nerwica charakteru jest wynikiem frustracji potrzeby bezpieczeństwa, która może być spowodowana różnorodnymi czynnik
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).