Parafia św. Jana Chrzciciela w Narewce
Wstęp
Parafia św. Jana Chrzciciela w Narewce to jedna z ważnych wspólnot religijnych w archidiecezji białostockiej, która odgrywa istotną rolę w życiu duchowym mieszkańców regionu. Położona w malowniczej okolicy, parafia ta przyciąga wiernych nie tylko z samej Narewki, ale również z licznych okolicznych miejscowości. Historia tej parafii jest bogata i pełna zwrotów akcji, co czyni ją interesującym miejscem dla osób pragnących zgłębić duchowe dziedzictwo Podlasia.
Zasięg parafii
Parafia św. Jana Chrzciciela obejmuje wiele miejscowości, a jej zasięg jest dość szeroki. Wierni z Narewki oraz okolicznych miejscowości, takich jak Babia Góra, Borowe czy Krynica, stanowią integralną część tej wspólnoty. W sumie do parafii należą mieszkańcy takich miejsc jak: Gnilec, Nowe Masiewo, Olchówka, Zamosze i wiele innych. Dzięki temu parafia ma możliwość prowadzenia różnorodnych działań duszpasterskich oraz organizacji wydarzeń religijnych, które integrują lokalną społeczność.
Historia parafii
Historia parafii sięga 1777 roku, kiedy to została ona ustanowiona jako filia parafii Narew. Drewniany kościół pw. św. Jana Chrzciciela został ufundowany przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego i poświęcony przez ks. Adama Kłokockiego, ówczesnego proboszcza Narewki, w 1778 roku. Początkowo duszpasterze z tej parafii obsługiwali ogromny teren obejmujący obszary od Białowieży po rzekę Narew na północy.
W wyniku trzeciego rozbioru Polski Narewka znalazła się pod zaborem rosyjskim i przez pewien czas była filią parafii Jałówka. Dnia 22 lipca 1866 roku, w ramach represji popowstaniowych, carskie władze zdecydowały o likwidacji filii w Narewce. Duchowny został skazany na Sybir, a kościół zamieniono na cerkiew prawosławną. Niestety, pożar zniszczył drewnianą świątynię 25 grudnia 1900 roku.
Odbudowa i rozwój
Dopiero po ukazie tolerancyjnym z 1905 roku pojawiły się sprzyjające warunki do starań o budowę nowego kościoła. W 1908 roku udało się wznowić działalność duszpasterską w Narewce, która teraz uzyskała status samodzielnej parafii. Na proboszcza mianowano ks. Michała Buklarewicza, który zdołał uzyskać pozwolenie na budowę nowej świątyni. Projekt nowego kościoła stworzył architekt Ignacy Narbutt z Grodna.
Budowę zakończył ks. Julian Borówko, a nowa świątynia została poświęcona przez dziekana prużańskiego ks. Wiktora Białłozora 5 października 1914 roku. Obiekt wyróżniał się estetyką oraz elementami stylu zakopiańskiego. Niestety, historia znów nie była łaskawa – świątynia spłonęła 5 lipca 1965 roku.
Nowy kościół i jego konsekracja
Po tragicznym pożarze nabożeństwa były odprawiane w kaplicy znajdującej się na plebanii. Lata 1970-1973 to okres intensywnej pracy nad budową nowego murowanego ko
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).